PEETERS ONLINE JOURNALS
Peeters Online Bibliographies
Peeters Publishers
this issue
  previous article in this issuenext article in this issue  

Document Details :

Title: Corneel Heymans, de Gentse Nobelprijswinnaar
Author(s): BOGAERT M, LEFEBVRE R, DE BROE L
Journal: Tijdschrift voor Geneeskunde
Volume: 72    Issue: 16   Date: 2016   
Pages: 940-944
DOI: 10.2143/TVG.72.16.2002169

Abstract :
De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 1938 werd toegekend aan de Gentse farmacoloog Corneel Heymans voor de ontdekking van de rol van sinusale en aortische mechanismen in de ­regeling van de ademhaling. C. Heymans (1892-1968) studeerde in 1920 af als dokter in de geneeskunde en werkte vanaf dan samen met zijn vader Jan Frans Heymans, de eerste farmacoloog van de Gentse universiteit. In 1930 volgde hij zijn vader op als directeur van de dienst farmacologie, die later het “J.F. & C. Heymans Instituut” genoemd werd. Vooral door middel van de geïsoleerde kop bij de hond ontdekten vader en zoon Heymans dat er een invloed is van hypoxie/hypercapnie op de ademhaling via perifere structuren: het gaat om het glomus aorticum (ter hoogte van de aortaboog) en het glomus caroticum (ter hoogte van de bifurcatie van de arteria carotis externa en interna). In 1939 werd aan C. Heymans de Nobelprijs toegekend. Ondertussen was J.F. Heymans in 1932 overleden, zo niet zou volgens sommigen de Nobelprijs aan vader en zoon zijn toegekend. De ontdekking van de beïnvloeding van de ademhaling door perifere chemoreceptoren was een fundamentele bijdrage tot de kennis van de regeling van de ademhaling. Tot op heden verschijnen er in gezaghebbende tijdschriften artikels over deze perifere chemoreceptoren die regelmatig verwijzen naar Heymans en de Gentse School, bv. over de precieze rol van centrale en perifere chemoreceptoren, alsook over veranderingen van de gevoeligheid van deze receptoren bij allerlei pathologische toestanden.






Corneel Heymans, the Ghent Nobel Prize winner
The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1938 was awarded to Corneel Heymans, a pharmacologist in Ghent, for the discovery of the role of sinusal and aortic mechanisms in the regulation of the respiration. C. Heymans (1892-1968) graduated as a medical doctor in 1920, and collaborated from then on with his father Jan Frans Heymans, the first pharmacologist of the University of Ghent. He succeeded his father in 1930 as director of the pharmacology department, which was later called the “J.F. & C. Heymans Institute of Pharmacology”. Mainly by using the technique of the isolated head of the dog, father and son Heymans discovered that there is an influence of hypoxia/hypercapnia
on the respiration via peripheral structures: the aortic body (the glomus aorticum at the level of the aorta) and the carotid body (the glomus caroticum at the level of the bifurcation of the internal and external carotid arteries).
In 1939, the Nobel Prize was awarded to C. Heymans. In the meantime, his father J.F. Heymans had passed away. It is thought that the Nobel Prize would have been awarded simultaneously to father and son if J.F. Heymans would still have been alive. The discovery that peripheral chemoreceptors influence the respiration, was a fundamental contribution to the knowledge of the regulation of the respiration. Even now, papers about these peripheral chemoreceptors appear in prominent journals, and often refer to Heymans and the “Ghent School”, e.g. about the precise role of central and peripheral chemoreceptors, and about changes in the sensitivity of these receptors in some pathological situations.


download article




34.204.194.190.