PEETERS ONLINE JOURNALS
Peeters Online Bibliographies
Peeters Publishers
this issue
  previous article in this issuenext article in this issue  

Document Details :

Title: Fracturen van het aangezichtsskelet
Author(s): VERHAEGHE W, DEMEY N, KNOCKAERT B, WILLAERT R, VERMEERSCH H
Journal: Tijdschrift voor Geneeskunde
Volume: 72    Issue: 16   Date: 2016   
Pages: 900-905
DOI: 10.2143/TVG.72.16.2002162

Abstract :
Veel patiënten krijgen te maken met een trauma ter hoogte van de aangezichtsschedel. Het optreden van breuken ter hoogte van dit aangezichtsskelet vermindert de kracht die verder naar posterieur richting de hersenen wordt doorgegeven. Bij het toedienen van de eerste zorgen na een ernstig trauma wordt de luchtweg vrijgemaakt, waarbij soms het uitvoeren van een cricothyreoïdotomie noodzakelijk is. Bloedingen worden gestelpt door middel van tamponering. Visusafwijkingen en veranderingen van de beet zijn twee essentieel op te sporen elementen bij het onderzoek van dergelijke patiënten. Daarnaast kan het verdere klinische onderzoek, met onder andere het testen van de sensibiliteit, ook aanwijzingen geven over de lokalisatie van de fractuur. Enkele typische oorzaken van een trauma geven heel vaak een klassiek patroon van fractuurlijnen en lokalisatie. Zo kan een stomp trauma rechtstreeks op de orbita een “blow-out”-fractuur induceren en treedt er bij een impact op de kin typisch een breuk op van een of beide mandibulaire condylen. Telkens wanneer er een fractuur wordt vermoed, dringt een raadpleging bij een mond-, kaak- en aangezichtschirurg zich op. Patiënten met een ernstig orbitaal trauma of een gestoorde beet worden met spoed verwezen. Bij breuken van de bovenste orbitale rand is observatie in het ziekenhuis gedurende 24 uur aangewezen. Afhankelijk van het type breuk kan de huisarts al bepaalde maatregelen treffen. Functioneel herstel staat centraal in de therapie. Vroeger gebeurde dit vooral aan de hand van intermaxillaire fixatie. Tegenwoordig wordt er vooral gebruikgemaakt van een open reductie met inwendige fixatie.






Fractures of the facial skeleton
Trauma patients often sustain maxillofacial injuries. Typical causes include traffic accidents, recreational activities, aggression and accidents at work. Facial fractures can occur around the orbit, maxilla and mandible, depending on the energy and direction of the impact. As a physician, it is vital to be able to provide patients with adequate first aid as some of these injuries are potentially life-threatening.
In an acute setting, it is paramount to control major bleeding by means of compression and to safeguard the patency of the airway. A general practitioner can expect the presence of a maxillofacial fracture based on a thorough anamnesis and physical examination. Besides inspection, palpation and evaluation of the facial sensitivity, the interdigitation of teeth and the vision must be checked.
Every patient with a possible fracture needs to be referred to an oral and maxillofacial surgeon for further investigation. Serious orbital trauma, malocclusion and loose fragments indicate an urgent referral. In other cases, it suffices to make an appointment later that day or the next day. Functional rehabilitation is the primary therapeutic goal. Fractures can be splinted by fixing the maxilla onto the mandibula for several weeks. As effective as this method might be, obvious downsides have induced a therapeutic shift towards open reduction and internal fixation of fractures by means of small titanium plates and screws.


download article




52.204.98.217.