 previous article in this issue | next article in this issue  |
Preview first page |
Document Details : Title: De strijd om 'de 16' Subtitle: Rol en invloed van het Hof en de CVP in de val van de regering-Pholien en het tot stand komen van de regering-Van Houtte (1951-1952) Author(s): FRANÇOIS, Luc Journal: Museum Dynasticum Volume: 37 Issue: 2 Date: 2025 Pages: 48-60 DOI: 10.2143/MD.37.2.3294269 Abstract : Er wordt aangenomen dat de regeringswissel tussen Joseph Pholien en Jean Van Houtte (januari 1952) de eerste was waarin het staatshoofd geen rol speelde. Voorheen was de opvatting van de Koning – voorzien in de grondwet – doorslaggevend. De koningskwestie, de leeftijd van Boudewijn, zijn gebrek aan ervaring en de toegenomen particratie worden aangegeven als verklaringen. Het kabinetsarchief van Boudewijn laat een genuanceerder beeld zien. Samen met vooral kabinetschef Verwilghen was de Koning betrokken bij de genoemde wissel. De ‘coup’ van Theo Lefèvre (vervanging van Pholien door Eyskens) zinde het paleis niet. De verdeeldheid binnen de CVP en het wankele beleid van Pholien lieten niet toe deze laatste te handhaven. Maar Lefèvre heeft diverse keren moeten inbinden. Dat Van Houtte eerste minister werd, had de goedkeuring van het Hof en gebeurde op voorstel van de subtop van de CVP die daarvoor Lefèvre niet raadpleegde. Il est généralement admis que le changement de gouvernement de janvier 1952 entre Joseph Pholien et Jean Van Houtte était le premier où le chef de l’État ne joua pas de rôle. Auparavant, le point de vue du Roi – prévu dans la Constitution – était décisif. Comme explications, on évoque la Question royale, l’âge de Baudouin, son manque d’expérience et la particratie accrue. Les archives du Cabinet de Baudouin laissent voir une image plus nuancée. Le Roi et son chef de cabinet Verwilghen étaient impliqués dans le changement mentionné. Le ‘coup’ de Theo Lefèvre (remplacement de Pholien par Eyskens) ne plaisait pas au Palais. La division au sein du PSC et la politique instable de Pholien ne permettaient pas à ce dernier de se maintenir. Mais Lefèvre a dû céder à plusieurs reprises. Si Van Houtte devint Premier ministre, c’était avec l’approbation du Palais et sur la suggestion d’une fraction du PSC qui ne consulta pas Lefèvre. |
 |
